Musisz zrozumieć, że w kwestiach kulinarnych jestem kompletnym amatorem. Nie czytaj tego jednak źle. Jak powiedział jeden z moich profesorów "amator" niesłusznie rozumie się jako określenie negatywne - a przecież chodzi po prostu o zapaleńca. Tak więc pełna amatorszczyzna, kuchnię jednak uwielbiam - nic mnie tak nie uspokaja jak dobrze zrobione żarełko. A jak jeszcze ktoś doceni... miło. Ale w kuchni działam dobrze tylko sam. Tylko spróbuj pałętać mi się pod stopami i pytać co teraz, gdzie i dlaczego. Zabijam. Bez ostrzeżenia. Jedyna osoba, do tej pory, z którą pracuje mi się w kuchni bez zarzutów, to moja mama. To dzięki niej wiem to co wiem i robię wszystko tak jak robię. Ona nauczyła mnie łączyć smaki i eksperymentować. Jej zawdzięczam to że jest mi w kuchni tak dobrze, że mógłbym w niej zamieszkać :) Dopóki jednak nie żyję na swoim... nic takiego mi nie grozi.
Jak wiesz obecnie przebywam na obczyźnie. Nie pytaj co mnie do tego skłoniło bo w miejscu i czasie, w którym się znajduję kiedy to piszę, nie potrafię znaleźć odpowiedzi. Wspominam o tym jednak żeby wyjaśnić, że na wyspach prawdopodobnie mam nieco lepszy dostęp do towarów, których wciąż w Polsce ze świecą szukać. No i w stosunku do zarobków (których wciąż niestety mi brak) towary luksusowe, nie są wcale aż takie luksusowe. Można pozwolić sobie na więcej, a więc i eksperymentować prawie że bez granic.
Jeszcze raz podkreślę, że żaden ze mnie ekspert. Piszę trochę z nudów, trochę żeby coś sobie udowodnić... Nie ma w tym pychy, jedynie zwyczajny internetowy ekshibicjonizm. Ale jeśli czytasz, to liczę że odpowiesz - sugestie mile widziane. Wiesz, że zawsze liczyłem się z Twoim zdaniem ;) Nie zaprzeczaj.
Skąd Teriyaki? Z nudli. Modne już od dawna, ale w Polsce ledwie chwilę knajpki z szybką chińszczyzną, w gustownym, czystszym i smaczniejszym wydaniu. Porównuje z uwalonymi słodko-kwaśnym "chinolami", przyjaciółmi studenta, śmiertelnym wrogiem kotów i szczurów :P Tam z teriyaki się zapoznałem i pokochałem. Jest świetny - próbowałeś?
Standardowo pomysł wziąłem znikąd. Nie powiem, że z przysłowiowej "dupy" bo przez kontekst nie wypada. No więc miałem wołowinę na gulasz. Bo przeceniona w Tesco. Przygód z daniami z krówki miałem do tej pory niedużo, bo czasochłonne to w obróbce okrutnie. Ale przecena. To kupiłem. Czas mam.
Od razu pomyślałem o teriyaki... Można kupić gotowy, ale to zbyt proste. I mało satysfakcji. Znalazłem więc kilka przepisów, dość rozbieżnych, trzeba było kombinować. No i w ramach oszczędności, coś jeszcze do garnka trzeba wrzucić, żeby obiadek starczył na dni kilka. Zwłaszcza że będzie pyszny - wiem :) Pieczary - bo nie zawadzą, a od grzybów azjaci nie stronią. Cebula - bo zawsze dodaję, tak już mam. Brokuł - bo tu tani jak barszcz, lubię i kolorku doda.
Co na sos:
- sos sojowy (1/3 szklanki) - był w mieszkaniu
- wino ryżowe Mirin (1/4 szklanki) - ja znalazłem, nie tak drogo. Nie powinno być większego problemu, ale ponoć można zastąpić zwykłym białym - tylko raczej słodszym, bo sam Mirin smakuje jak landrynki
- cukier trzcinowy (1/3 szklanki) - aż się zdziwiłem jak tu tani O_o
- ciut mąki - ja dałem zwykłą, ale niektórzy mówią że ziemniaczana. ganz egal
- imbir - łyżeczka tartego świeżego, albo w proszku, jak wolisz
Reszta gromadki:
- wołowina w grubej kosteczce (750g-1kg)
- cebula - ile lubisz, ja zawsze dam za dużo, tak samo tym razem. Dwie będą ok
- brokuł - odcięte różyczki, jak najmniejsze, przepłukany
- pieczary - kilka...te tu ogromne jak donice, także 3 dały radę
- no i oliwa, sól, pieprz, woda - kuchnia generalnie
Wpierwej krówkę opłukaj z krwii xD i już jest smacznie... Nie no, oczyścić mięsko. I wrzucić na nagrzaną oliwę. Można trochę czosnku dodać wcześniej, ja to zrobiłem z przyzwyczajenia i jeszcze nie byłem pewien co robię dalej, więc jak tam sobie chcesz. No i się podsmaża, czasu jest dość żeby posiekać resztę gromadki. Trzeba uważać żeby wołowina nie była za sucha, jak nie puści soku, to dolewaj trochę wody, co by nie przywierała. Można troszkę ją posolić, pieprz też nie zaszkodzi. Jak się zarumieni to próbuj. Jak będzie miękka, ale gumowata to czas na najlepszą część zabawy. Wszystkie składniki na sos wrzuć na wołowinę, mieszaj żeby się ładnie połączyły, uważaj żeby nic nie przywierało. Mały ogień, przykryj, poczekaj - niech się chwilkę pogotuje. Dorzuć pieczary, brokuł i co tam uznasz za stosowne. Ja brokuła tylko sparzyłem wrzątkiem, bo zmięknie sobie w gulaszu. Duś przykryte, ale pilnuj. Teraz czekasz na mięso - musi być kruche i miękkie, nie włazić w zęby. Będziesz wiedział. Jeśli sos jest zbyt płynny - zabiel i zagęść solidną łyżką mąki rozmieszaną z wodą (zimną! bez grudek!) wlewając do bagna, mieszaj, mieszaj... No i tak pilnując i próbując, sprawdzaj czy nie trzeba soli, pieprzu. Sos ma specyficzny smak. Przebija się soja, ale jest również bardzo słodki. Nie zaszkodzi mu jak się go trochę zaostrzy. Czas na cebulkę. Na koniec, bo jak mówił pan w jednym przepisie, dobrze żeby była chrupka. I rzeczywiście - chwila jej wystarczy. Voila! Powinno być mega. Pasuje do azajtyckich makaronów, ryżu ale zrób z tym co chcesz. Byle smakowało.
Czas - 1,5-2h
Porcje - 3-4 (na oko)
Mój wyszedł pyszny, ale najadłem się próbując. Czekam na głód.
Korzystałem:
om nom nom! ♥ ♫♪～(￣ε￣；)
OdpowiedzUsuńbrzmi zajebiście, zazdroszczę takiej dostępności składników i taniego cukru.
a zrobiłeś z makaronem czy ryżem?
czekam na następne raporty z kuchni i nie tylko :*
dziś makaron, jutro ryż :) i posypałem prażonym sezamem. zajebiste
OdpowiedzUsuń